Τάσος Χαλκιάς - Συνέντευξη

Συνέντευξη παραχώρησε ο Τάσος Χαλκιάς στον Άνοιξη fm 100.7 και συγκεκριμένα στην Ελευθερία Στεργιοπούλου.

 

 

 

-Ας αρχίσουμε από την αρχή της πορείας σας, από το 74’ όπου αποφοιτήσατε με άριστα από την Δραματική Σχολή του Εθνικού θεάτρου. Καταβάλατε μεγάλη προσπάθεια για αυτό το άριστα;
-Με πάτε πάρα πολύ πίσω και σας ευχαριστώ για αυτό. Ήταν μια στιγμή της ζωής μου, ιδιαίτερα αποφασιστική, σε μία ηλικία που οι άνθρωποι δεν είναι εύκολο να αποφασίσουν με τι θα καταπιαστούν σε ολόκληρη την ζωή τους. Είναι κάτι το οποίο συνεχίζεται ακόμα και σήμερα, έχοντας την ίδια μορφή εκπαίδευσης στα σχολεία
μας. Έτσι λοιπόν, και εγώ, μέσα σε πάρα πολλά διλλήματα, τριλλήματα και διάφορες απόψεις του περιβάλλοντος, των γονιών μου αλλά και δικές μου, αποφάσισα να κατευθυνθώ προς το μέρος εκείνο που πίστευα ότι μου ταίριαζε και μου άρεσε περισσότερο. Έδωσα εξετάσεις στην Δραματική σχολή του Εθνικού θεάτρου, πήγαν όλα καλά, μάλλον η επιλογή μου ήταν η σωστή, αφού κατάφερα να βγω συνταξιούχος από αυτήν την επαγγελματική δουλειά πλέον. Δεν ήταν η απόφαση δύσκολη, ήμουν ένα παιδί που δεν ήξερα πολλά για αυτόν τον χώρο, για αυτό αναγκάστηκα, υποχρεώθηκα και πολύ καλώς έγινε αυτό, να ψάξω βιβλία να διαβάσω, να πάρω πληροφορίες και να ενημερώνομαι συνεχώς από τους δασκάλους μου. Όλο αυτό μου βγήκε σε καλό, γιατί πραγματικά το να διαβάζεις γύρο από το θέατρο είναι σαν διαβάζεις κυριολεκτικά πράγματα που αφορούν όλοι την ζωή και επωφελήθηκα ιδιαίτερα από αυτό.

 

 

-Αφότου κατακτήσατε το θέατρο επαγγελματικά, τέθηκε ποτέ το δίλλημα θέατρο ή κάτι άλλο;
-Όχι, Ποτέ! Ακόμα και στις πιο δυσάρεστες, σκληρές και δύσκολες στιγμές της δουλειάς, ποτέ δεν μπήκε στο κεφάλι μου η ιδέα «μακάρι να είχα ασχοληθεί με κάτι άλλο».

 

 

- Το θέατρο τι σημαίνει για εσάς , μετά από τόσα χρόνια, τόσες πολλές συνεργασίες, μια μεγάλη πορεία, ποιος είναι ο θέρος για εσάς ετούτη την στιγμή από όλα τα χρόνια;
- Ο θέρος στο θέατρο , αυτός κάθε αυτός δεν έρχεται ποτέ και δεν έρχεται ποτέ γιατί είναι ένα ατελείωτο και πάρα πολύ μεγάλο χωράφι που όσα μέρη και αν θερίσεις , πάντα μένουν κάποια αθέριστα και καρπίζουν μονίμως και συνεχώς, προκαλώντας σε να ασχοληθείς με αυτά. Αυτό είναι τρόπος ζωής. Το θέατρο είναι ο τρόπος ζωής μου, της κοινωνικής μου ζωής, της επαγγελματικής ,της οποιαδήποτε ενασχόλησης μου σε σχέση με το θέατρο και πάντα με τα κοινά, γιατί όσοι ασχολούμαστε με το θέατρο, δεν ασχολούμαστε με τον εαυτό μας, ασχολούμαστε μέσω του εαυτού μας με του άλλους ανθρώπους. Αυτό δεν θα σταματήσει ποτέ , γιατί τέτοιο που είναι το θέατρο, έχει να κάνει με την ενασχόληση των τρίτων, οπότε από αυτούς μαθαίνεις, διδάσκεσαι, προσφέρεις, δίνεις, αυτός είναι ο τρόπος της ζωής σου. Ο θεατρίνος κάνει το θέατρο τρόπο της ζωής του, εάν δεν το κάνει, τότε δεν είναι τα δύο του πόδια μέσα σε αυτό δεν είναι ούτε το κεφάλι, ούτε τα χέρια, πρέπει να είσαι ολοκληρωτικά δοσμένος στο θέατρο για να μπορέσεις να το υπηρετήσεις σωστά, ώστε να ευεργετηθείς από αυτό.

 

 

- Τι έχετε ξεχωρίσει περισσότερο; τι σας έχει μείνει από τις θεατρικές παραστάσεις, από τις συνεργασίες που έχετε κάνει και να το αναζητήσετε πάλι, να πείτε μέσα σας «να ξαναγινόταν αυτό μετά από χρόνια»
-Δεν είναι εύκολο να γυρίσεις πίσω αναζητώντας και επιθυμώντας να ξανά γίνει κάτι από αυτά που έγιναν. Γυρνάς πίσω με την σκέψη και με την αναπόληση, αλλά δεν γυρνάς παρακαλώντας να γίνει κάτι από αυτά που έγιναν. Ότι έγινε τότε, έχει καταγραφεί και δεν ξαναγίνεται και δεν πρέπει να ξαναγίνει ,για παράδειγμα όταν λέμε «μακάρι να ξαναγεννιόμουν και να έκανα κάτι άλλο» εγώ πιστεύω τα ίδια θα έκανες, εκτός αν είχες άλλα μυαλά όπως λέμε, αν είχες όμως άλλα μυαλά δεν θα έκανες και αυτά που έγιναν. Δεν γυρνάς πίσω, παρά μόνο με αναπόληση, με την χαρά, με μνήμες και όχι για να ξανακάνεις κάτι με έναν καλύτερο τρόπο ή γιατί νοσταλγείς εκείνη την εποχή, επειδή δεν υπήρξε στο μέλλον καμία καλύτερη. Οτιδήποτε ζούμε στο θέατρο, το ζούμε τόσο έντονα, τόσο δυναμικά που δεν υπάρχει πιθανότητα να μας έχει λείψει κάτι από το παρελθόν. Παρόλα αυτά, αναπολώ τα πρώτα χρόνια μου, εκείνα που με έκαναν ηθοποιό, με εδραίωσαν σαν ηθοποιό, που μου έδωσαν την ευκαιρία να αναγνωριστώ με το ρεπερτόριο και τους ρόλους. Αυτά τα χρόνια δεν θα μπορούσε να ήταν αλλά από τα χρόνια στην σχολή, τα πρώτα επαγγελματικά μου βήματα, τα οποία ήταν η πρώτη δεκαετία στο εθνικό θέατρο. Εκεί που με τους τρανούς και σπουδαίους δασκάλους μου, είχα την μεγάλη τύχη να συνεργαστώ μαζί τους, να εισπράξω την εμπειρία από το δικό τους παίξιμο στην σκήνη αλλά και από την δική μου την προσπάθεια, ώστε τελικά να φτάσω όπου έφτασα και οπουδήποτε φτάσω. Θυμάμαι, μου έλεγε ο δάσκαλος μου ο Στέλιος Γομποβιτς Ότι «η σκάλα του θεάτρου, παλικάρι μου, είναι ατελείωτη…την ανεβαίνεις, την ανεβαίνεις, άμα σε πιάσει λίγο το λαχάνιασμα , ψιλοσταματάς γιατί πλατύσκαλο για να κάτσεις δεν υπάρχει, είναι μόνο σκαλιά που ανεβαίνεις». Έτσι το πήρα κι εγώ, έτσι το γεύομαι, το χαίρομαι, προχωρώντας την περιπέτεια όσο πάει.

 

 

- Πόσο εύκολο ήτανε εκείνη την πρώτη δεκαετία αλλά και εκείνη την εποχή που το βιώσατε, να γίνει κάποιος αναγνωρίσιμος και να καταξιωθεί;
- Ήταν ιδιαίτερα δύσκολη. Ήμουν μέχρι τα 38 μου χρόνια στο εθνικό θέατρο, είχα κάνει τηλεόραση μέσα σε αυτά τα χρόνια, βεβαία τότε υπήρχε μόνο η δημόσια τηλεόραση, είχα κάνει την περίφημη Μαντάμ Σουσου, υποδύοντας τον ρόλο του Ζωρζ, είχα κάνει φυσικά και άλλες σημαντικές σειρές. Όλα αυτά που κάναμε ήταν στην τηλεόραση αλλά δεν υπήρχε αναγνωρισιμότητα, αυτή ήρθε με την ιδιωτική τηλεόραση, η οποία ήταν υποχρεωμένη να δημιουργήσει κάποια είδωλα για να τα πουλήσει. Με αυτόν τον τρόπο ήρθε και η μεγάλη δημοσιότητα, με αποτέλεσμα να αλλάξει το μοτίβο. Γίναμε γνωστοί, εφόσον ασχοληθήκαμε με την ιδιωτική τηλεόραση, όμως αρκετοί μεγάλοι
ηθοποιοί έγιναν γνωστοί από το θέατρο γιατί δεν επιλεχθήκαμε τυχαία από κάποιους, επιλεχθήκαμε γιατί ήμαστε αυτοί που ήμαστε , κάνοντας τόσο καιρό θέατρο και θέλοντας εκείνοι να μας δείξουν σε ένα ευρύ κοινό, περισσότερο από το κοινό το οποίο αριθμητικά είναι σίγουρα περισσότερο, από αυτούς που πηγαίνουν στο θέατρο και ιδιαίτερα από τους θεατρόφιλους που αρέσκονται στο θέατρο . Εκείνα τα χρόνια τα δύσκολα ότι και να κάναμε από θέατρο η τηλεόραση δεν υπήρχε αναγνωρισιμότητα, αναγνωρίστηκε το οτιδήποτε κάναμε, όχι όμως ο κόπος και δουλειά μας, για να γίνω πιο συγκεκριμένος γίναμε αναγνωρίσιμοι οι ίδιοι μέσα από την δημοφιλία που προσέφερε η ιδιωτική τηλεόραση.

 

 

- Σας φέρνω στο καλοκαίρι του 1997 που δημιουργήσατε μαζί με την Πένυ Παπουτσή , την πολιτιστική εταιρία ‘’Θέρος’’, η οποία είναι θεατρική έκφραση, ρεπερτόριο, όραμα και στόχος. Λαμβάνοντας υπόψιν την πορεία που έχετε διανύσει άλλα και που συνεχίζεται να διανύεται είστε ερωτευμένος και παθιασμένος με αυτό που κάνετε;
-  Δεν ξέρω αν οι λέξεις αυτές πληρούν την πραγματικότητα, είμαι ολοκληρωτικά δοσμένος σε δημιουργήματα γύρο από το θέατρο, γι’ αυτό οτιδήποτε μπόρεσα σαν υλικό αγαθό να εισπράξω από το θέατρο , το επέστρεψα στην δουλειά αυτή με την μία ή την άλλη μορφή.

 

 

- Τι θέλατε να πέτυχετε με το ‘’θέρος’’ τότε;
-  Με την ερώτηση αυτή με συγκινήσατε γιατί είναι πραγματικά μεγάλη υπόθεση για μένα η δημιουργία του ‘’Θέρους’’ και χωρίς την πολύτιμη αρωγή της Κυρίας Παπουτσή αλλά και την σημαντική της βοήθεια και παρότρυνση δεν θα είχαμε καταφέρει τίποτα από αυτά. Όμως κάναμε λάθη ως προς τις επιλογές μας, δηλαδή πιστεύαμε ότι μπορούμε πια να ασχοληθούμε με ένα θέατρο που μας εκφράζει , αυτό θέλαμε να το δείξουμε και στον κόσμο μέσω του εαυτού μας, όμως ο κόσμος μας ήξερα μέσα από την τηλεόραση, μέσα από χαρούμενες νότες με αποτέλεσμα ήταν δύσκολο να μας εισπράξει μετά σε δραματικές σκηνές και έργα λίγο πιο βαριά. Έτσι δυστυχώς δεν καταφέραμε το θέρος να γράψει ιστορία, έγραψε λίγη, η οποία πιστεύω θα μείνει ανεξίτηλη. Σκοπός του θέρους ήταν η πρώτη πράξη, η δημιουργία δραματική σχολής.

 

 

-Το θέρος ήταν ένα σκαλοπάτι για την δημιουργία δραματικής σχολής;
-  Ναι, ήταν σπουδαίο και σημαντικό. Πίστευα ότι θα γινόταν οικοδόμημα που θα στέγαζε την σχολή σε ένα μικρό δωματιάκι άλλα τελικά το οικοδόμημα έγινε η σχολή και όχι το θέρος.

 

 

- Οπότε το επόμενο σκαλοπάτι ήταν το οικοδόμημα;
- Η πρώτη πράξη ήταν η δραματική σχολή. Ήταν για μένα πάρα πολύ σπουδαίο και πολύ σημαντικό, διότι κατάφερα να βγάλω τρεις τάξεις ηθοποιών από την δική μου σχολή, από τον τρόπο που εγώ πιστεύω ότι η υποκριτική πρέπει να εφαρμόζεται στο θέατρο και πραγματικά είμαι περήφανος για αυτά τα παιδιά, τα οποία δεν ήταν λίγα ούτε όμως και πολλά, γύρω στα είκοσι ήταν, γιατί οι περισσότεροι είναι ήδη στην δουλειά και για μένα αυτό είναι πολύ μεγάλη υπόθεση.

 

 

- Ας έρθουμε λοιπόν στις τωρινές δράσεις σας, που σας βρίσκουμε αυτήν την περίοδο;
- Αυτήν την περίοδο βρισκόμαστε σε μία πανελλαδική περιοδεία με την Μαντάμ Σουσού του Δημήτρη Ψαθά, σε μία διασκευή του έργου από την «δαιμόνια» Δήμητρα Παπαδοπούλου. Να μου επιτραπεί η έκφραση γιατί πραγματικά η Δήμητρα έσκυψε πάνω σε αυτό το πασίγνωστο έργο, με πάρα πολύ μεγάλο πάθος και κατάφερε να βγάλει μέσα από μια Μαντάμ Σουσού ένα δείγμα και παράδειγμα για την σημερινή εποχή, θυμίζοντας μας διάφορες άλλες Σουσούδες της Ελληνικής Κοινωνίας, τις οποίες  απαντάει κανείς και στα δύο φύλα και στο αρσενικό και στο θηλυκό. Θέλω να πω ότι οι Σουσούδες της ζωής και της κοινωνίας είναι πολύ περισσότερες από αυτή κάθε αύτη την ηρωίδα του Δημήτρη Ψαθά, την Μαντάμ Σουσού. Ένα έργο πάρα πολύ ωραίο, είναι ιδιαίτερο για την κοινωνία, έχει πολύ γέλιο, καθώς η Δήμητρα έχει μία «δαιμόνια» δημιουργικότητα στο να φτιάχνει, όχι μόνο ατάκες αλλά και σκηνές με χιουμοριστικό ενδιαφέρον, οι οποίες καταλήγουν βέβαια σε μία απόλυτα χιουμοριστική ατάκα και πιστεύω ότι είναι ένα δείγμα του καλοκαιριού για την ψυχαγωγία του θεατρόφιλου κοινού.

 

 

- Τι ρόλο έχετε εσείς στην Μαντάμ Σουσού;
- Ο ρόλος μου είναι του Παναγιωτάκη, 0 ρόλος του φτωχού συζύγου, του Μπουφουλα. Κάποια στιγμή χώρισε τον Παναγιωτάκη, εφόσον εκείνη πίστευε ότι ήταν η ώρα να ανέβει κοινωνικά, έχοντας κληρονομήσει μια τεράστιά περιουσία από τον λαντζέρη αδερφό της, ο οποίος βρισκόταν στην Αμερική για να βγάλει χρήματα. Έτσι λοιπόν κληρονομεί τα εκατομμύρια του και μπόρεσε να ξεφύγει την πενιχρή ζωή, πηγαίνοντας να μείνει στο Κολωνάκι, το οποίο ήταν στην μόδα τότε. Όμως τα λαμόγια της εποχής της φάγανε την περιουσία , οπότε κάποια στιγμή γυρίζει στον Παναγιωτάκη, στο Μπουφουλά.

 

- Πόσες συνολικά ήταν η παραστάσεις που κάνατε κύριε Χαλκιά;
- Αν δεν κάνω λάθος ήταν 42 ή 43

 

 

- Ο κόσμος είναι ενθουσιασμένος; Πως αποδέχεται την Μαντάμ Σουσού;
- Πραγματικά είναι ένα φαινόμενο, να βλέπεις τον κόσμο, αφού τελειώνει η παράσταση να μην φεύγει από αυτή και να χειροκροτεί συνεχώς. Έγινε στην Λάρισα ένα γεγονός που δεν το περιμέναμε με τίποτα, ενώ τελείωσε η παράσταση, ξέσπασε μπόρα, αλλά ο κόσμος όχι μόνο δεν έφευγε αλλά εξακολουθούσε να χειροκροτεί και του λέγαμε «Εντάξει, ευχαριστούμε, πηγαίνετε στα σπίτια σας μην βραχείτε», όμως δεν έφευγαν και συνέχιζαν να χειροκροτούν. Είναι ενθουσιασμένος ο κόσμος, τους αρέσει η παράσταση μας και δεν μπορεί αυτό παρά να μας γεμίζει χαρά. Χαρά για μας είναι οτιδήποτε κάνει ο καλλιτέχνης να πληρώνεται επί της ουσίας, με το χειροκρότημα και τα χαμόγελα, πέρα από την οπουδήποτε υλική απολαβή που μοιραία πρέπει να έχει για να μπορέσει και αυτός να προχωρήσει.

 

 

- Το χειροκρότημα είναι η πληρωμή σας δηλαδή;
- Η πρώτη και η κύρια είναι αυτή, πραγματικά πιστέψτε τα υλικά αγαθά μπροστά σε αυτό δεν είναι τίποτα.

 

 

- Άμα ο κόσμος δεν γίνει ένα με εσάς, θεωρείτε πως μία παράσταση δεν θα είναι επιτυχής;
- Θεωρώ πως πρέπει να γίνει ο καλλιτέχνης ένα με το κοινό του, ώστε να μπορέσει να είναι επιτυχής η παραστάτη που δίνει.

 

 

- Τα επόμενα σχέδια για τον χειμώνα είναι ήδη προγραμματισμένα;

- Έχουν να κάνουν πάλι με την Μαντάμ Σουσού. Μας περιμένουν στην Θεσσαλονίκη να ξεχειμωνιάσουμε. Θα ξεκινήσουμε τακτικές παραστάσεις κατά πάσα πιθανότητα στο
Μέγαρο μουσικής ή στο ΡάδιοCiTy της Θεσσαλονίκης.

-Χάρηκα πάρα πολύ για την συνομιλία μας κύριε Χαλκιά, εύχομαι ότι καλύτερο και να πραγματοποιήσετε ότι επιθυμείτε!
-Ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου.